ข้อแนะนำในการดูแลผู้ป่วยพาร์กินสัน

การหัดออกเสียงพูด

ในผู้ป่วยพาร์กินสันที่มีปัญหาการพูดเสียงเบาลงหรือพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง มีวิธีการฝึกแก้ไขดังนี้พยายามเปล่งเสียงออกจากลำคอให้ได้มากที่สุด เหมือนจะตะโกน ควรพยายามฝึกเป็นคำๆ เช่น มา-มา-มา-มา ลา-ลา-ลา-ลา คา-คา-คา-คา และควรฝึกปฏิบัติวันละหลายๆหน ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง พยายามเปล่งเสียงพูดทีละคำแทนที่จะเป็นประโยค เช่น

ขอบ-คุณ-ครับ แทน ขอบคุณครับ เวลาอ่านก็ให้พยายามอ่านออกเสียงดังหรือเปล่งเสียงร้องเพลงการปฏิบัติ เช่นนี้บ่อยๆ จะช่วยให้ผู้ป่วยพูดได้ชัดเจนขึ้น

การฝึกหายใจ

ควรหาที่ค่อนข้างโล่ง อากาศบริสุทธิ์ เช่นตอนเช้าหรือกลางแจ้ง พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ จนรู้สึกว่าซี่โครงบาน เพราะมีอากาศเต็มปอดจากนั้นค่อยๆหายใจออกโดยปล่อยลมทางปากช้าๆ เป่าจนรู้สึกลมหมดปอด ปฏิบัติแบบนี้ซ้ำช้าๆ ประมาณวันละ 3-5 ครั้ง การหายใจเข้าจนเต็มปอด หรือจะหายใจโดยใช้กล้ามเนื้อหน้าท้องให้พุงป่องเข้า-ออกอย่างเต็มที่ก็ได้

การฝึกการแก้ปัญหาเดินก้าวเท้าไม่ออก

  • ฝึกย่ำเท้ากับที่ จะอยู่ในท่านั่ง หรือท่ายืนหลังพิงฝาหรือเกาะราวจับก็ได้
  • พยายามยกเท้าให้สูงและควรปฏิบัติบ่อยๆ
  • ผู้ป่วยไม่ควรใช้รองเท้าแตะ ควรใช้รองเท้าหุ้มส้น ถ้าเป็นรองเท้าผ้าใบ
  • หุ้มส้นที่ใส่สบายเท้าจะช่วยให้ผู้ป่วยเดินได้ดีขึ้น
  • ฝึกยกเท้าและก้าวทีละก้าวเหมือนกำลังก้าวข้ามสิ่งกีดขวางเวลาฝึกอาจใช้ขีดเส้นทางเดินเหมือนทางรถไฟ ผู้ป่วยควรก้าวทีละข้างโดยไม่เหยียบเส้น ทุกครั้งที่ผู้ป่วยก้าวไม่ออก ให้กระดิกนิ้วหัวแม่เท้าขึ้นและยกเท้าขึ้นเสมือนจะก้าวข้ามเส้นข้างหน้า จะทำให้ผู้ป่วยก้าวเดินได้เอง
  • ควรหัดเดินในที่แคบจะได้ชิน และไม่ติดขัดเวลาเดินในสถานที่แคบจริง

เปลี่ยน ภาษา

ไทย English

เมนูหลัก

เข้าสู่ระบบ



Site Login